گوش دادن با شنیدن تفاوت دارد. گوش دادن رفتاري اِرادی ست و گوشدهنده با جان-و-دل به سخنانِ طرفِ مقابل گوش میدهد و این کار کاملن هدفمند اَست. گوش دادن مزایایي دارد:
- این حس را در گوینده میآفرینیم که برایاَش اَهمیت قائل ایم؛
- این حس را در او میآفرینیم که درکاَش میکنیم؛
- کمک میکند برداشتهایِ نادرستِ خود را دربارهیِ دیگران درست کنیم؛
- ارتباطِ دوستانهیِ ما را با دیگران نیرو میبخشد؛
- به گوینده اَنگیزه میدهد اِحساساتِ درونیاَش را نشان دهد؛
راهکارهایي برایِ «گوش دادن» هست که به آنها میپردازیم:
۱. بکوشید خود را جایِ طرفِ مقابل بگذارید و به سخناناَش ارج نهید.
۲. به جایِ این که دربارهیِ علاقهمندیهایِ خود سخن بگویید، دربارهیِ سخنانِ او حرف بزنید.
۳. بیشتر اَز آن که گوینده باشید، گوش دهید و به او فرصتِ بیشتري برایِ سخن گفتن بدهید.
۴. هیچگاه سخناَش را قطع مکنید؛ حتا اَگر پرسشِ مهمي دارید، بگذارید سخناناَش پایان یابد یا درنگ کند، آنگاه سؤال کنید.
۵. توجه کنید! توجهِ کاملِ خود را با تماسِ چشمی، سر تکان دادن و تشویقِ او برایِ گفت-و-گو نشان دهید و اَز اَنجامِ کارهایي همچون نگاه به ساعت، نوشتن، نگاه به اَطراف و پیامک فرستادن خودداری کنید.
۶. متوجهِ اَندیشههایِتان باشید! اندیشیدن به مسائلِ دیگر، هنگامِ گوش دادن به او، نشان میدهد به او توجهِ کافی ندارید. وانگهی گوینده نیز اَز حالتِ چهرهتان خواهد دریافت که ذهنِتان درگیرِ مسئلهیِ دیگري ست.
۷. به پرسشِ گوینده با پرسش پاسخ مدهید. اَگر پاسخِ پرسشي را نمیدانید، بگویید «نمیدانم» و اَگر میدانید بسیار ساده و شفاف پاسخ دهید.
۸. برایِ تکمیلِ جملاتِ گوینده تلاش مکنید. این کار او را اَز سخن گفتن خواهد بازداشت.
۹. متوجهِ پیشداوری و سوگیریهایِ ذهنِتان باشید. اَگر دربارهیِ شخصیتاَش پیشداوری کنید و او را شخصي نادرست بدانید، دیگر نمیتوانید شنوندهیِ خوبي باشید.
- این حس را در گوینده میآفرینیم که برایاَش اَهمیت قائل ایم؛
- این حس را در او میآفرینیم که درکاَش میکنیم؛
- کمک میکند برداشتهایِ نادرستِ خود را دربارهیِ دیگران درست کنیم؛
- ارتباطِ دوستانهیِ ما را با دیگران نیرو میبخشد؛
- به گوینده اَنگیزه میدهد اِحساساتِ درونیاَش را نشان دهد؛
راهکارهایي برایِ «گوش دادن» هست که به آنها میپردازیم:
۱. بکوشید خود را جایِ طرفِ مقابل بگذارید و به سخناناَش ارج نهید.
۲. به جایِ این که دربارهیِ علاقهمندیهایِ خود سخن بگویید، دربارهیِ سخنانِ او حرف بزنید.
۳. بیشتر اَز آن که گوینده باشید، گوش دهید و به او فرصتِ بیشتري برایِ سخن گفتن بدهید.
۴. هیچگاه سخناَش را قطع مکنید؛ حتا اَگر پرسشِ مهمي دارید، بگذارید سخناناَش پایان یابد یا درنگ کند، آنگاه سؤال کنید.
۵. توجه کنید! توجهِ کاملِ خود را با تماسِ چشمی، سر تکان دادن و تشویقِ او برایِ گفت-و-گو نشان دهید و اَز اَنجامِ کارهایي همچون نگاه به ساعت، نوشتن، نگاه به اَطراف و پیامک فرستادن خودداری کنید.
۶. متوجهِ اَندیشههایِتان باشید! اندیشیدن به مسائلِ دیگر، هنگامِ گوش دادن به او، نشان میدهد به او توجهِ کافی ندارید. وانگهی گوینده نیز اَز حالتِ چهرهتان خواهد دریافت که ذهنِتان درگیرِ مسئلهیِ دیگري ست.
۷. به پرسشِ گوینده با پرسش پاسخ مدهید. اَگر پاسخِ پرسشي را نمیدانید، بگویید «نمیدانم» و اَگر میدانید بسیار ساده و شفاف پاسخ دهید.
۸. برایِ تکمیلِ جملاتِ گوینده تلاش مکنید. این کار او را اَز سخن گفتن خواهد بازداشت.
۹. متوجهِ پیشداوری و سوگیریهایِ ذهنِتان باشید. اَگر دربارهیِ شخصیتاَش پیشداوری کنید و او را شخصي نادرست بدانید، دیگر نمیتوانید شنوندهیِ خوبي باشید.
اِدامه دارد...
بستگي به طرفش داره .
پاسخ دادنحذفاگه امين باشه من كه پيامك مي زنم.
اگه تو باشي همه موارد را رعايت مي كنم.
اگر يارو باشه كاري مي كنم تا صبح روز بعد صحبت كنه.منم كاملا گوش ميدم